Kahveni al, rahatla. Çünkü sana biraz farklı bir Barcelona hikayesi anlatacağım. Bu seyahat “her yeri gezelim” tatili değildi; “her anı hissedelim” tatiliydi. Üstelik yanımızda 2 yaşında bir minik vardı, meraklı, enerjik, sürekli keşfetmek isteyen bir yol arkadaşı. Çocukla Barcelona. Üç gece dört gün boyunca yürüyerek, sokaklarda, plajda, kafelerde; bazen elimizde kahve, bazen elimizde minik bir […]
Yeni bir şehre iniyorsun. Daha valizini açmadan düşünmeye başlıyorsun: “Nerede güzel bir fotoğraf çekebilirim?” Paylaşım için gezmek? Belki bunu yüksek sesle söylemiyorsun ama aklının bir köşesinde hep var. Sessiz bir liste gibi. O manzara noktası, o ünlü masa, o “ben de buradaydım” pozu. Kendimize “sadece anı kaydediyorum” diyoruz. Ama bir noktadan sonra fark etmeden yaşamayı
Muhtemelen sen de yaşadın. Tatil biter, eve dönersin, biri sorar: “Nasıldı?” Ve hiç düşünmeden dersin ki: “Harikaydı.” Ama birkaç hafta geçince detaylar kaybolur. O çok sevdiğin kafeyi unutur, şehirleri karıştırırsın. Gün batımını hatırlarsın ama havanın kokusunu değil. Bazı büyülü anlar silinir, alakasız detaylar kalır. Seyahatleri neden yanlış hatırlarız? Gerçek şu: hatırladığın o versiyon, gerçek tatil
Hiçbir şey yapmama sanatı? O da nedir? Bunu hepimiz yaşadık.Aylarca, belki bir yıl boyunca beklediğin o tatil sonunda geldi. Hava güzel, şehir güzel, sen hazırsın. Elinde yapılacaklar listesi var: görülmesi gereken yerler, gidilecek kafeler, çekilecek fotoğraflar. Ama üçüncü gün civarında bir şey oluyor. Yoruluyorsun. İçin daralıyor. Hâlâ güzelliklerle dolu bir yerdesin ama bir anda tatil,