Yeni bir şehre iniyorsun. Daha valizini açmadan düşünmeye başlıyorsun: “Nerede güzel bir fotoğraf çekebilirim?” Paylaşım için gezmek? Belki bunu yüksek sesle söylemiyorsun ama aklının bir köşesinde hep var. Sessiz bir liste gibi. O manzara noktası, o ünlü masa, o “ben de buradaydım” pozu. Kendimize “sadece anı kaydediyorum” diyoruz. Ama bir noktadan sonra fark etmeden yaşamayı […]
Muhtemelen sen de yaşadın. Tatil biter, eve dönersin, biri sorar: “Nasıldı?” Ve hiç düşünmeden dersin ki: “Harikaydı.” Ama birkaç hafta geçince detaylar kaybolur. O çok sevdiğin kafeyi unutur, şehirleri karıştırırsın. Gün batımını hatırlarsın ama havanın kokusunu değil. Bazı büyülü anlar silinir, alakasız detaylar kalır. Seyahatleri neden yanlış hatırlarız? Gerçek şu: hatırladığın o versiyon, gerçek tatil
Hiçbir şey yapmama sanatı? O da nedir? Bunu hepimiz yaşadık.Aylarca, belki bir yıl boyunca beklediğin o tatil sonunda geldi. Hava güzel, şehir güzel, sen hazırsın. Elinde yapılacaklar listesi var: görülmesi gereken yerler, gidilecek kafeler, çekilecek fotoğraflar. Ama üçüncü gün civarında bir şey oluyor. Yoruluyorsun. İçin daralıyor. Hâlâ güzelliklerle dolu bir yerdesin ama bir anda tatil,
Tatil dönüşü o garip hissi bilir misin?Bronzlaşmışsın, biraz fazla harcama yapmışsın ama nedense kendini tatil sonrası daha yorgun hissediyorsun.Halbuki tatil dinlenmek içindi, değil mi?Peki neden bazen dönüşte enerjik değil de tükenmiş hissediyoruz? Gel, kahveni al, bunu birlikte çözelim. 1. Fazla şey yapmaya çalıştın Bunu hepimiz yapıyoruz.“Tatile gitmişken her şeyi göreyim” diyorsun, ama tatil planı kısa